Stel je voor dat men op een dag aan de gelovigen van over de hele wereld zou aankondigen: ‘Voortaan zijn er geen gebedsplaatsen meer, geen ceremoniën, geen geestelijken, geen standbeelden, niets materieels of uitwendigs: jullie zullen God aanbidden in geest en in waarheid.’ Dat zou voor hen de leegte betekenen, zij zouden zich verloren voelen. Alleen een bijzonder geëvolueerd wezen kan in zijn geest, in zijn ziel, het heiligdom vinden waar hij binnengaat om zich tot God te richten, om daar de pracht van de Hemel te voelen, te proeven en te ademen. Uiter­aard is een dergelijke bewustzijnsverruiming wenselijk. Voor hen die in staat zijn zover te komen, bestaan er geen grenzen meer, want de wereld van de ziel en de geest is de mooiste, de meest uitgestrekte. Zij kunnen werken tot in het oneindige, om hun toekomst als zonen en dochters van God op te bouwen.'